De benadering
"Paradoxaal genoeg is mijn ultieme doel als leraar mezelf overbodig te maken. (zo ben ik ook opgeleid) Het is voor mij heel mooi om een leerling steeds onafhankelijker te zien worden.
Een leerproces gaat langzaam, hoewel een leermoment een enorme snelheid heeft, met een flits aankomt. Een goed leermoment heeft veel consequenties voor het totale proces.
Ik probeer de gevorderde gitaarleerlingen ook wegwijs te maken in de algemene aanpak van de flamenco zelfstudie. Hoe kun je je eigen patronen doorbreken? Waarom gebeurt dit of dat? Ik zeg wel eens: de wat-vraag en de hoe-vraag worden met elkaar verward. Het gaat niet altijd over het aantal noten, of de technische moeilijkheidsgraad.
Flamenco geeft nog een extra uitdaging. Wij zijn niet geboren en getogen in Andalucía. Daar is flamenco gewoon aanwezig in het dagelijks leven. De muziek volgt een andere logica, in ritme en toon, maar ook in esthetiek.Hoewel geografisch gebonden, is dit geen onoverkomelijk probleem. Het is een sociaal-culturele hobbel en een leerproces erbij. Zonder de gitaar uit het oog te verliezen, leer je bijvoorbeeld ritmes aan met handklappen. Je leert ook contra-tiempo klappen. (tegenritme)
We maken dus onderscheid tussen instrumentbeheersing en waar we ons muzikaal bewust van zijn. Door dit uit elkaar te halen, kunnen we stap voor stap aanleren hoe je deze twee dingen bij elkaar brengt tot een logisch geheel.
Ik vind het heel belangrijk om te leren hoe je kunt luisteren naar flamenco, zodat je een natuurlijker beeld krijgt. Waar luister je naar ? En wat hoor jij niet en een native-flamenco wel ? Het leren kijken naar flamenco verandert dat ook. Wat eerst een "mooi effect" was, krijgt een diepere betekenis. Dat verandert de flamencobeleving en het voelt vertrouwd."
Otto Westerling
